[ تصوير ]

--> تحصيلات نخستين خود را در زادگاهش با حفظ قرآن و آموختن زبان اردو و انگليسى و فارسى آغاز نمود و در هر سه زبان مهارت فراوانى به دست آورد ، در سال 1890 دانشنامه خود را در پزشكى و جراحى از دانشگاه پنجاب گرفت و سپس در مقام معاون جرّاح در تعدادى از بيمارستانهاى دولت هند به خدمت پرداخت ، سپس قنصول بريتانيا در جده گرديد و توانست روابط اعراب بدوى و كنسولگرى را بهبود بخشد . از اين رو دولت دست نشانده بريتانيا در هند در سال 1898 به دو لقب « خان بهادر » داد . افزون بر اين ، او توانست روابط نزديكى با « عون رفيق پاشا » ( امير مكه ) و « احمد پاشا راتب » ( والى مكه ) برقرار كند ، گو اين كه بعدها اين روابط تا حدى رو به تيرگى نهاد ، ليكن او توانست اعتماد آن دو را به دست آورد و بعدها پزشك معالج شريف مكه در مرض قند گرديد . وى سفرهاى مكرّرى به كشورهاى اروپايى و آسيايى و آفريقايى كرد . عاقبت وى در سال 1909 به علت ناخوشى جده را به سوى انگلستان ترك كرد و پس از يك اقامت در آنجا به مصر رفت و يك سال ديگر در آنجا سكنى گزيد و در سال 1911 از خدمات دولتى استعفا داد و به هند بازگشت و در زادگاهش كارخانهء چرم‌سازى عظيمى را به راه انداخت .